MERAMI daha iyi anlatabilmek için bile olsa, “trenden inmek” gibi az çok çağdaş sayılabilecek bir imgenin kullanılması ilginçtir. Pekâlâ, inançlara daha uygun düşsün diye, “kervandan ayrılmak” sözü kullanılabilirdi.

Ama, şöyle ya da böyle, bu çeşit sözlerin edilmeye başlanması iktidar partisinde uç vermiş olan dağılma eğilimlerinin açık kanıtı sayılmalıdır. Şimdilik, “kimler, ne zaman iner” türünden soruları bir yana bırakıp Türk siyasal yaşamının başka dönemlerinde de görülen bu çeşit dağılma eğilimlerini biraz irdelemek yararlı olabilir.

Son zamanlarda laiklik karşıtı ve din ağırlıklı gruplaşmalarda Özal döneminden beri sıkça görülen ortak bir özellik var: Gruplaşmalar sonucu kurulan partilerde, asıl niteliği kamufle etmek için, inançları aynı ölçüde güçlü sayılmayan kişilere de kapı açıp onları parlamentoya taşımak, bir çeşit takıyye olarak yararlı görülmekte. Ama, koşullar zorlaşıp işler çetinleşince o çeşit insanları aynı parti içinde tutmak gitgide sorun olmaya başlıyor.

Süreç genellikle şöyle: Şimdi yaşanmakta olan durumda da görüldüğü gibi, partinin özünü oluşturan ve hataları yüzünden eleştirilmeye başlanan asıl çekirdek, kendi, tutarlılığını ve tutunmuşluğunu sürdürebilmek için dışa karşı sert ve radikal bir söylem benimseme gereğini duyuyor. Bu söylem, çekirdeğin içini ve yakın çevresini memnun etse de, aynı koyu inanca sahip olmadıkları halde vitrine konanları pek memnun etmez; çünkü onlar söylemin başlangıçtaki gibi ılımlı ve toparlayıcı kalmasını isterler. Baştakilerin söylemleri keskinleştikçe onların yalnızlıkları, içe kapanışları artar. Ara sıra, grup toplantılarını “canlı” veren televizyon yayınlarında, “lider” kürsüde gürler ve salon alkıştan yıkılırken, onları durgun, suskun, başı elleri arasında görürsünüz.

“Ne işim var burada” diye düşünür halleri vardır.

Süreçte asıl sorun, yönetim hatalarının kapalı oturumlarda tartışılmasına, hafiften hafife suçlamalara ve hesap sorma kıpırtılarına sıra gelince başlar. 411 oyu arkasına alıp anayasa değiştirmekle övünürken yargıdan darbe yiyen ve kapatılma olasılığıyla burun buruna gelen AKP’de şimdi yaşanan budur.

Dışa sızan haberlere göre, bugünkü sıkıntıların geçen baharda ortaya çıkan “birimizi cumhurbaşkanı seçme” sorunuyla başladığına inananlar, “karizma”sına taptıkları Erdoğan’ın Gül-Arınç ikilisince oyuna getirildiğini ve Gül’ü Çankaya’ya çıkarma uğruna bir yığın “musibet”le uğraşmak zorunda kaldıklarını ileri sürmektedirler. En tepede bu konuyla ilgili olarak çok yüksek sesli tartışmaların yapıldığı bile söylenmekte.

Laiklik karşıtı radikallikten doğduğu halde, 22 Temmuz listelerindeki vitrin değişikliğiyle “merkez partisi” gibi görünmek isteyen bir partinin, daha önceki benzer trenler gibi, yine raydan çıkmakta oluşu ibret verici değil mi?

0 Okuyucumuz düşüncesini yazıya döktü.