Anlatılması güç bir sıfat “postmodern” sıfatı. Sözcük olarak “modern sonrası” demek ama, o kadar basit değil; öyle olsa “ultramodern, aşırı modern” deyip çıkardınız işin içinden.

Oysa postmodernlik, çağın ötesinde olmakla birlikte, daha öncesindeki estetik akımların bazılarını da içermeyi gerektiriyor. En yeni ile biraz eskinin karışımı gibi bir şey.

Şu günlerin Türkiye’sinde yaygınlaştırılmak istenen “ayıp”lar niçin postmodern sayılır? Çünkü eskinin ayıplama duygusu alınmış, öyle duygularla öylesine akla gelmez, kırk yıl düşünülse bulunamaz öyle gerekçelerle yeni bir ayıplık kavramı ortaya konmuştur ki duyunca şaşırıp kalıyorsunuz.

Örneğin bir ülkedeki yargının bağımsız olmamasını, yani siyasal makamlara bağlı olması gerektiğini savunmak ayıptır diye bilirdiniz değil mi? Hayır, bu ayıbın yanına “demokrasi” kavramını getirip “Halkın iradesine yargı ipoteği konamaz” dediniz mi, eski ayıp tersine dönüyor ve bu sefer yargının bağımsızlığını savunmak ayıba dönüşüyor.

Böyle olunca, zincirleme bir etkileşimle eski ayıpların giderilmesi de zorlaşmaktadır. Örneğin eskiden toplumdaki tepkisizliği, sessizliği, suskunluğu ayıplayıp keşke ileri toplumlarda olduğu gibi yanlışlara karşı ses çıkaran insanlarımız ve kurumlarımız olsun isterdik, değil mi? Şimdi bu özlem, zihinlerden geçirilmesi bile hoş karşılanmayan bir ayıba dönüşmüştür. Etraf, “Yargıtay’la Danıştay keşke tepki vermese, susup uslu otursa” diyenlerle dolu.

Örnekleri çoğaltabilirsiniz.

Başkalarının işine burnunuzu sokmak ayıptı, değil mi? Olsa olsa, başka ayıplar sürüp gitmesin diye, çağın ancak işkence ve ölüm cezası gibi ayıplarının dış müdahalelerle önlenmesini meşru sayar, “İnsan hakları söz konusuysa, başkalarının içişine karışmak ayıp olmaz, bir ödev olur” demeye başlamıştık. Peki, siyasal iktidarın yargı denetimi altına alınması, şeraitçi hukuk özentisinin kadın-erkek eşitliği gibi kavramları örselemeye kalkmasını önleyici bir yargı mekanizmasının neresi “insan haklarının ihlali” sayılabilir? Sayılmıyorsa, bu önlemi önlemek için Türkiye’nin içişlerine, hem de anayasayla öngörülmüş işlerine burunlarını sokan yabancılar ayıp işlemiş olmuyorlar mı?

Daha da ötesi, yani bu ayıbı ayıp saymamak, tam anlamıyla bir postmodern ayıp değildir de nedir?

Erdoğan iktidarını kutlamak gerekir. Şimdiye kadar hiçbir iktidar, zihinleri bu denli karıştıramamıştı.

0 Okuyucumuz düşüncesini yazıya döktü.