Demokrasi adı altında Türkiye'de (ve Ortadoğu'da) oligarşi bu oyunu oynar durur. Soğuk savaş döneminde Türkiye'de bürokrasi ve kimi askerler ön plandaydı.

Soğuk savaş sonrasında bürokrasinin yerine oligarşinin içine sermaye, tarikatlar ve bölücüler yerleştiler. Bu üç grup da "tarif gereği" sağ ve liberal olmak zorundalar. Sol ancak "antiemperyalist ve halkçı toplumlarda" öne çıkabilir. Güney Amerika'da olduğu gibi.

Bu köşede hep yazmaya çalıştım. Türkiye'de oligarşinin ve emperyalizmin egemenliğine son verebilmek için önce "antiemperyalist ve ulusalcı" olmak gerekir.

Bu ikisi yoksa kişi de, parti de oligarşinin ve emperyalizmin bir parçası olmaya mahkûmdur.

İşte bu nedenle sevgili okurlar, 12 Mart, 12 Eylül, 3 Kasım ve 22 Temmuz aynı yöndeki istasyonlardır.
İçimizdeki oligarşinin emperyalizmle birlikte sürükledikleri, kara trenin içinde taşınan 73 milyon insan... Bazen askeri, bazen de sivil darbelerle yaptırılan zorunlu bir yolculuk...

Ama kırılması gereken bir kısırdöngü bu... Öyle ya da böyle... Başka bir çıkış yolu yok, zincirleri kırmaktan öte...