İncelemeye başladım bizim ‘’işgal kuvveti’’ olan karıncaları…
Dökülen ve ama hiç önemsemediğim(!) her zerreyi nasıl götürüyorlar diye…
İşimi gücümü bıraktım, beyaz yer karoları üzerinde, karıncaların hareketlerini incelemeye başladım.
Elimde şeker kristalleri oraya buraya koyuyorum (pislik yapıyorum anlayacağınız, nasılsa temizleyen benim(!)).
Önce fark etmediler.
Gelen tek karıncanın burnunun dibine koydum fark etsin diye,
Önce hareketimden korktu, ama birden ters döndü ve şeker kristali ile ilgilendi.
Ve sonra birden hızla, telaşlı telaşlı uzaklaştı…

Bakınmaya devam ediyorum. Bir yandan da ''şeker kristali ile ilgilenmediler'' diye düşünüyorum.
Zaten bir saçmalık benim yaptıklarım.
Ortalığı nasıl temizlerim derken, ip gibi tek sıra halinde karınca sürüsü gelmeye başladı…
Akın akın geliyorlardı, önce istikametin neresi olduğunu anlayamadım…
Derken benim koyduğum kristal tanesine yaklaşıyorlardı.
Sanıyorum ki en önde ki benim öncü dediğim ispiyoncu karınca…
Şeker kristalimi aradım ve buldum, tükürüğümle ıslattığım parmağımla alıverdim.
Karıncalar geldiler, baktılar ki şeker yok!
Biraz karışık duruş sergilediler ve yine ip gibi sürü halinde sırayla geldikleri gibi gittiler…
Başarmıştım, şaşırtmıştım onları keyfime diyecek yoktu.
İşgal kuvvetlerini Klavuz Hatice gibi aldatmıştım(!)
Derken biraz sonra bir karınca daha…
Salak salak ortalıkta düzensizce, bana göre hedefsizce yürüyordu.
Belli ki ortalığı kolaçan etmeye gelmişti.
Muhtemelen benim demin ki öncü, ispiyoncu karıncamdı…
Yeniden şeker kristalini burnunun ucuna dayadım.
İlgilendi…
Ama yine bir şey yapmadan çekti gitti.
Ben bekliyorum ki şeker kristalini alsın gitsin…
HAYIR!
Alıp gitmiyordu…
İstikamet bulaşık makinesinin altıydı… Yerlerini tespit etmiştim (ilaçlama ile işgal kuvvetlerinin köküne kibrit suyu verecektim.)
Bu sefer ciddi merak içinde beklemeye koyuldum…
( güldüğünüzün ve zamanı hoyratça kullandığımı düşündüğünüzün farkındayım!)

Buraya kadar her şey güzel gelişiyordu…
Ama sonra olanları anlayamıyordum, hızla gelişiyordu.
Karıncalar hedefteki şeker kristalini göremedikleri zaman birden karışıklık oldu.
Telaş içinde koşuşuyorlar, sağa sola dağılıyorlardı.
Ortalıkta acayip bir şeyler dönüyordu.
Sonra birden yok oldular…
Dikkatle yere baktım, minnacık bir karaltı hareketsiz duruyordu.
Yakın gözlüğümü almak ve daha net görmek için koşturdum, aldım geldim ve onunla bakmaya başlayınca acımasız gerçeği keşfettim.

Benim ispiyoncu öncü karınca ‘’öldürülmüştü!’’
Yerde sessizce yatan oydu...
Kendi kardeşleri tarafından ‘’hata yapıyor’’ diye yok edilmişti!
Dona kaldım.
Bir karınca benim yüzümden öldürülmüştü!

Birden kafamda çizgi filmlerde ki gibi şimşekler çakmaya başladı.
Çalışkan bildiğimiz, bize sevimli gelen karınca, aynı zamanda ''çok acımasızca'', ‘’başarısız’’ olanları öldürüyordu!
Hataya bir kere onay verdiler!
Üçüncü hata olmadan tedbirlerini aldılar ve yok ettiler.
Acımasızca yok ettiler öncü karıncalarını.
‘’Acımasızlık olmadığını’’ düşündüm sonradan, bu ‘’isteklerinin yok edilme nedenlerinin’’ ortadan kaldırılmasıydı…
Ya da hedefe varmak için yollardaki engellerin kaldırılmasıydı…
Basit bir kuram aslında…
Yaşamak için öldürmek!

Oysa biz yıllardır evimizi, soframızda ki lokmamızı bile paylaşanları fark edemiyoruz!
Bizleri bu hale düşüren nedenleri ortadan kaldırma yetisine bile sahip değiliz!
Hata üzerine hata yaptıkları, kendilerini ifşa ettikleri halde, bir karınca kadar başarılı olamıyoruz!
Hala öncü saydığımız kişiler başımızın tacı olarak tutuluyor!
Kazıklar üzerine kazıklar yiyoruz!
Hem de hiç farkına varmadan, afiyetle!

Karıncalar bana bir insanın istekleri ile arasındaki engelin çoğu zaman kendi içindeki korkuları olduğunu öğretti…
Kendi içinde büyüttüğü korkuları ve engelleri…
İnsan da kendi içinde yaşattığı korkuları yok ederse, aşarsa; istekleri doğrultusunda engelleri yıkabilir!
İstekleri gerçekleşebilir…

Karınca kadar korkusuz, prensipli ve acımasız olmak!
Ama sonra bir başka şeyi daha öğrendiğimi fark ettim.

İNSAN olarak bir karıncadan bile çok şey öğrenebildiğimiz gerçeğini…

Bir karınca kadar olmadığımıza, olmayacağımıza, engelleri aslında içimizde yarattığımıza mı üzüleyim bilemedim…

Zamanı çoğu kez ‘’hovardaca’’ harcarız, zamanın hiç tükenmeyeceğini düşünerek!

Zamanın tükenmekte olduğunu hissedince de ‘’aradaki detayları nasıl görmedik?’’ diye hayıflanırız!
Beyhude…
Diğerleri ise karınca misali, üçüncü hatayı yaptırmadan başarılara imzalarını atıyorlar, gülümseyerek!

Ne acı!

Bir karınca kadar olamamak ne acı!

Saygılar.