Siz beli kırılmış, yarısı olmayan terlikle kar kış kıyamette, ayakları buz tutmuş, ıslak mı ıslak halde okula gelen minicik bebelerimizin soğuktan mosmor olmuş yüzüne baktığınızda suçluluğun en derinini yaşadınız mı?

Her zaman yaramaz görüntüsü sergileyen bir öğrencinin, kurumuş simitleri alırken pazarlık yaptığına rastladığınızda, ‘’oğlum yeni simitten alsana ‘’diye söyleyip parasını vermeye kalkıştığınızda gururla başını dimdik yapıp, hafif buğulanmış gözlerini size doğru dikerek:
‘’Ben kurumuşunu daha çok seviyorum öğretmenim!’’ dediğinde,  o gurur karşısında kaskatı kesilip çaresizlik yaşadınız mı?

Evlerinde konunun pekişmesi için basit bir deneyin tekrarlanmasını istediğinizde ( kaynayan tencereye kapak tutacak ve yoğunlaşmayla yağmuru yeniden yağdıracak)  o minnacık yüreğin sizin karşınıza dikilip:
‘’Bizim evde tüp yok öğretmenim, sobada yok, deneyi yapamayacağım için özür dilerim’’ diyen ıslığa benzer isyan dalgasını yansıtan sesiyle, 10 şiddetinde ki deprem misali, günlerdir kaynamayan tencereleri duyduğunuzda siz hiç sarsıldınız mı?

Çok başarılı olabilecek bir kız öğrencinizin okula neden gelmediğini, evinizin kapısını çalındığında başına tülbent bağlamış bir dilenci kılığında, tesadüfen gördüğünüzde ne hissedersiniz?

Daha yedi yaşında iken annesinin boynu ipe dolanmış, ayakları boşlukta sallanan halini gördüğünde, kadın(anne) olduğunuz için size sımsıkı sarılıp ‘’annem gibi kokuyorsun öğretmenim’’ dediğinde, acıların en büyüğünü yaşayarak olgun görünen, ama saklayamadığı çocuk yanıyla bakışı karşısında, hiçbir şey yapamamanın acizliğini yaşadınız mı hiç?

Dokunamadığınız bir yavrunuz oldu mu hiç?
Ulaşamadığınız gönüllerle karşılaştınız mı hiç?
Sarıldığınız halde dokunamadığınız, ulaşmaya çalışsanız bile geri çevrildiğiniz, sırf siz kadınsınız diye size tavır alan kafası karıştırılmış yavruya karşı mücadelede başarısızlık yaşamanın acısını yaşadınız mı?

Siz hiç resim kâğıdını kapkara boyayıp, tam ortasına kocaman bir kırmızı leke koyan, açıklamasına da ‘’ kartal öldürmüş amcayı, onun kanı, çünkü o zengindi!’’ diyen söylemleriyle dehşet içinde kaldınız mı?

Geleceğimiz yok oluyor!
Geleceğimizi yok ediyorlar!

Bu bazen sefaletle oluyor, bazen de düşüncesel oluyor!
Netice korkunç bir tablo…
Geleceğimizi yok ediyorlar!
Bilinçli olarak fakirleştiriliyoruz!
Televizyonlarda yapılan bilinçli programların etkisiyle o minnacık beyinler ya uyuşturuluyor ya dehşet tablosu yaratılıyor!
Kafası karışık ve aç olan insan sağlıklı düşünebilir mi?
Gelecekte ne bekleyebiliriz bu yavrulardan?
Bu yavrulara bir yığın kötü örnek varken, insan olma erdemlerini nasıl açıklarsınız?
Her gün bunlara benzer acılarla karşılaşınca insan, katılaşacağını alışacağını düşünüyor.
Ama öyle olmuyor, her gün yürekler dağlanıyor!
Her gün çaresizlik kavuruyor bedeninizi baştan sona.
Daha bir bileğlenip hırslanıyorsunuz!
Bir şeyler yapabilmek adına insanüstü gayret sarf edip, acaba birisinin bari ‘’iyi bir insan’’ olmasında ne katkınız olabilire bakıyorsunuz.
Kim bilir, belki gelecekte ‘’bu çorbada benim de tuzum var!’’ diyebilmenin mutluluğunu yaşayacağım.
Çocuk yetiştirmek, bana göre sanatların en büyüğü!
İşimiz zor, yolumuz uzun ve sarp!
Yılmadan, bıkmadan, vazgeçmeden geleceğimizi kurtarmak için devam…

‘’Burası Hakkâri...
Durankaya Beldesi'ndeki Pınarbaşı İlköğretim Okulu'nda sıradan bir öğretim günü.
Beldede yoksulluk yürek yakan cinsten.
İlim irfan için okula giden miniklerin ayaklarında yarım asır önce hayatımıza giren kara lastikler dikkat çekiyor.
Eğitim vakıfları bu tabloya bir şey yapacak mı?

21. Yüzyıl Türkiyesi!

Bu ayıp hepimizin... Ayaklarındaki kara lastiklerle 'okuyup adam olmak için' suyu ve tuvaleti olmayan okula giden tam 150 öğrenci, 2 sınıfa sığmaya çalışıyor.

Takvim'in haberine göre Hakkâri’nin Durankaya ilçesinde adeta bir insanlık dramı yaşanıyor. Tüm Türkiye bu drama şahit oluyor. Sadece TEV, Eğitim Gönüllüleri Vakfı, Kardelenler vs. gibi eğitim konusunda "sosyal sorumluluk projelerine imza atan ve hayırseverlerden milyonlarca dolar toplayan" vakıflar görmüyor!

Tuvalet yok, su yok
Çocuklar, 21. yüzyıl Türkiyesi'nde "adam olmak için" hala "kara lastiklerle" okula gidiyor. Üstüne üstlük iki derslikli okulda tam 150 öğrenci bulunuyor. Daha da vahimi okulda su problemi olduğu için öğrenciler tuvalet ihtiyaçları için evlerine gitmek zorunda kalıyor. Evi uzakta olanlar ise ihtiyaçlarını "kimselere görünmeden" ağaç diplerinde gideriyor. Pes etmiyorlar, çünkü onların tek seçeneği okumak...’’

Saygılar.