Ergenekon iddianamesinin içeriği kamuoyu ile paylaşılabilecek aşamaya geldi. İlk gözlemimiz şu:

Her şeyin ve herkesin içine konduğu bir çuval! 

Toplumu bilgilendirme sorumluluğumuz çerçevesinde konuyu yarından itibaren enine boyuna ele ala

cağız...

Geçen pazar bu köşenin konusu, 78 kuşağı idi. Bir çağrı yapmıştım:

78 kuşağının 30. yılında, Cumhuriyet’te yayımlanmak üzere, o döneme ilişkin bir arkeolojik kazıya girişsem, kürek ve yürek sallamak isteyen var mı?

Çok sayıda “var” yanıtı geldi. 3 ana gruba ayırıp bazılarını özetleyerek paylaşmak istiyorum:

78 kuşağından “yarım” ya da “bütün” kalmayı başarmış olanlar, 80 sonrası doğumlular, yurtdışında yaşayanlar...

Fatih Aydın şöyle diyor:

“O dönemin heyecanlarını, sevinçlerini ve tabii ki acılarını yaşamış on binlerden biriyim. İntikam duygularım yerini anlamlı bir şeyler yapma isteğine bıraktı. O günleri anlatan bir kitap yazıyorum. Bazı bölümlerde kilitleniyorum... Bugün gündemimizde Amerikancı-dinci faşizmin olduğunu düşünüyorum; acım artıyor. Sonuç olarak kürek ve yürek sallamaya varım...”

Ayancık’tan bir okur:

“Onlar kendini ateşe atan bilgili, birikimli düzgün insanlardı. Kazıya ben de varım...”

Ahmet kardeşimiz, “Kazının derinliklerine indiğinizde” diyor, “ODTÜ’de çekilmiş bir fotoğraf bulacaksınız. Önde folklor ekibi, bir tarafta Türk bayrağı, bir tarafta devrime olan inancı sergileyen yıldız-yumruklu bayrak.”

Sait Karabulut, “Kazının sonunda bugün ülke yönetiminde söz sahibi olabilecek gençlerin yok edildiğini göreceksiniz” diyor.

***

Gelen iletilerden 80 sonrası kuşağın da 78’e ilgi gösterdiği ortaya çıkıyor. “80’ler doğumluyum“ diyen Berrak’ın görüşü şöyle:

“İçimde fokurdayarak kaynayan bir kaynak barındırıyorum. Ama ne yapacağımı bilemiyorum. Ebeveynlerimiz, ‘Aman bizim yaşadığımız acıları yaşamayın’ diye bizi fanusun içine sokmaya, korumaya çalıştılar. Onların yaşadığı travma bize de travma olarak yansıdı!”

18 yaşına girmeye hazırlanan bir başka genç de Türkiye’nin gidişine kayıtsız kalmak istemediğini söylerken, “Kendimi 68’liler, 78’liler kadar bilinçli hisseddiyorum” diyor!

Almanya’dan yazan Sevgili Ömer Aktaş, “1980’de ortaokula başladım” diyor, devam ediyor:

“Aklımda devrime yatıp ölüme uyanan o kuşağın silüetleri var... O gözü kara devrimciler ölüme uyandığı an, bizim kuşak yetim kaldı. Yurtdışında memleketi gündeminden çıkaran ya da gönlünün başköşesinde tutanları tanıyorum. Onlarla bağlantınızı sağlayabilir, gerekirse röportaj yapabilirim...”

Almanya’dan 1982 doğumlu bir başka okur 78 kuşağına ilişkin önceki yazıları istiyor, “Bana düşen ne olursa yaparım” diyor.

***

Yazı aramızda yukarıdaki ileti yelpazesi eylül başında tamamlamayı tasarladığım çalışmanın da omurgasını oluşturuyor. 80 sonrası kuşağın ayrıca ilgili olması sorumluluğumuzu da arttırıyor. 78 kuşağının doğrularını yanlışlarını tüm netliğiyle ortaya koymalı ki, onları olumlu yönde etkilesin, bugünü sağlıklı irdelesinler...

Amacımız yara deşmek ya da doğru yapanlar-yanlış yapanlar tartışması yaratmak değil, o günleri bütün çıplaklığıyla göz önüne sermek... Kişiler, toplumlar geçmişini ne kadar iyi bilirse, geleceğini de o ölçüde iyi kurar...

Çağrımı yineliyorum:

78 kuşağı ekseninde o dönemin öncesi ve sonrasını da çerçeveleyen bir arkeolojik kazıya yürek ve kürek sallamak isteyen var mı?

Var diyenler bu yazının bitimini “giriş” saysın, devam etsin!

0 Okuyucumuz düşüncesini yazıya döktü.