Şimdi Türkiye'ye bir göz atalım:

- Kimileri Türkiye'nin kaderini Batı kapitalizminin ellerine bırakmak için, "Plan yok pilav var" yalanı ile sosyal devleti özellikle yıkmaya başlarlar.

- Arkasından Washington ve Brüksel'in iktidara taşıdığı kimileri daha da ileri giderler . "Her şeyi piyasa belirler" diyerek Avrupa'nın yapmadığını Türkiye'de uygulamaya başlarlar. "Piyasa üzerinden karşıdevrim" Türkiye'yi batağa sürüklerken kimileri kendi özel sorunlarını çözer.

- "İçimizdeki oligarşinin sömürgecilerle birlikte çalışmaları içi" , bozuk bir zemin gereklidir. Koşulları şunlardır:Toplumun çıkarı, yararı diye bir şey olmamalıdır. Bireyler, şirketler, kurumlar açıkgözlülük yaparak "kendi başlarının çaresine bakmalıdırlar" . Toplumun, devletin, milletin önünde belirsizlikler bulunmalıdır. Siyasi, iktisadi, sosyal belirsizlikler her şeye egemendir.

Her an her şey doğru ya da yanlış gibi algılanmaya başlar. Toplumsal (ve toplumcu) bir güvence yoktur. Gemisini kurtaran kaptan misali herkesin başının çaresine bakmaya çalıştığı bir kaos ortamı yaratılır.

"İstikrarsızlık ve çöküş istikrar gibi sunulmaya başlanır." Ülkenin ekonomisi, siyaseti, güvenliği ve kültürü sömürgeci devletler ve dev tekeller tarafından işgal edilirken bu durum "bir yenilenme, bir açılım, bir gelişme olarak pazarlanır".

Batan geminin malları misali bu arada içerdeki oligarşi de bu yağma düzeninde cebini doldurmaya başlar. Siyasette, iktisatta, güvenlikte ve kültürde tam bir kargaşa görülür.

- Kimi solcular ve liberaller dinci ve faşist partilere geçerler.

- Elit kesim işleri tamamen yüzeysel bir gözle görmeye başlar. Biçimsel laikliği ve sözde Atatürkçülüğü savunan kimileri sömürgeci güç odakları ile dirsek teması içine gizliden gizliye girerler.

- Sarıklı-papyonlu koalisyonu Washington ve Brüksel'in güdümünde sahnedeki yerini alır. Gericiler ve biçimsel ilericilerin ilginç beraberlikleri bu bozuk zemin üzerinde alışılmadık görüntüler sergiler. Aynen bataklıkta açan çiçekler gibi. Kimi aydın (!) arkadaşlarımı bu bataklıktan beslenirken görürüm, içim sızlar.

Bozuk zeminin hormonlu ürünleri gibi etrafa zehir saçtıklarının farkında bile değillerdir... Ortalıkta garip yaratıklar görünmeye başlar. Garip garip siyasiler, işadamları, akademisyenler, gazeteciler...

Fazıl Say , "Ben bu bataklıktan beslenmem" diyerek isyan ediyor, bozuk zemine başkaldırıyor. Karşısında bozuk zeminde üreyen garip yaratıkları gördükçe dayanamıyor.

Aslında halkın büyük çoğunluğunun isteyip de gösteremediği tepkiye haykırışıyla tercüman oluyor.

Bataklıkta yaşanmaz, bütün gücümüzle onu kurutmaya çalışmalıyız, başka bir seçeneğimiz yok... 2008'e umudumuzu kaybetmeden girmek zorundayız...